تو كنعان يه جايي هست، كه مرتضي (محمد رضا فروتن) داره با مينا ( ترانه علي دوستي) بحث مي‌كنه و مي‌گه: «تو قول دادي، بياي شمال»، مينا مي‌گه: «مگه نمي‌بيني شرايط عوض شده»، بعد فروتن لحنش و كمي تند مي‌كنه و ادامه مي‌ده: «قول يعني حتي اگه شرايطم عوض شد، پاي حرفت بموني»، آخراي فيلم هم وقتي مرتضي بعد از فوت مادرش روسري يادگار اون و مي‌ده به مينا مي‌گه: «برو استراحت كن فردا صبح بر مي‌گرديم تهران، بعد از محضر من بر مي‌گردم اينجا»، مينا مي‌گه «نه نمي‌خواد»، اما مرتضي مي‌گه «من قول دادم پس بر مي‌گرديم» ( نقل به مضمون)

آدمايي كه يه سري اصولي تو زندگيشون دارن، تو ذهن من از اين ديدگاه به دو دسته تقسيم مي‌شن. دسته اول كسايي هستن كه تا جاي ممكن قولي به كسي نمي‌دن، تا اگه شرايط تغيير كرد و نتونستن انجامش بدن، چيزي و از دست نداده باشن و برخلاف اصولشون عمل نكرده باشن. اما دسته دوم، آدمايي هستن كه اصلا دوست دارن قول بدن، كه حتي اگه شرايطم تغيير كرد پاي حرف و قولشون بمونن، حتي اگه خيلي ضرر كنن.

من از دسته دومم.